Weekly film screenings — Sundays 17:30 @Pantheon Theatre
We present the program Losing My Religion (Feb. 01 – Mar. 08)!
When doctrine, identity, and interpretation stop doing the work for us, a different kind of attention begins: an encounter with limits, with otherness, with what refuses to be fully owned or translated. These films don’t deliver answers about what it means to be human; they stage the conditions under which that question becomes unavoidable.
A Man Escaped (1956) – 1h39m
Based on a real account of imprisonment during WWII, A Man Escaped follows Fontaine, a Resistance fighter held in Montluc prison in German-occupied Lyon, as he commits himself to one goal: leaving. The film stays close to the step-by-step work of escape—listening, watching routines, testing materials, building tools—where every minor action carries consequence.
Robert Bresson’s 1956 film is often cited as one of cinema’s most rigorous demonstrations of how suspense can be built through precision rather than spectacle. It’s also a key statement of Bresson’s style: pared-down performance, close attention to process, and a sense that ethical life is made out of repeated, concrete choices. The film’s standing is reflected in its reception history—Bresson won Best Director at Cannes for it—and it remains a reference point for filmmakers drawn to restraint and moral clarity.
_______________________________________________________
Εβδομαδιαίες προβολές — Κυριακές 17:30 @Pantheon Theatre
Παρουσιάζουμε το πρόγραμμα Losing My Religion (01/02 – 08/03)!
Όταν το δόγμα, η ταυτότητα και η ερμηνεία σταματούν να «δουλεύουν» για εμάς, ξεκινά μια άλλη προσοχή: μια συνάντηση με όρια, με την ετερότητα, με ό,τι αρνείται να το κατέχεις ή να το μεταφράζεις πλήρως. Αυτές οι ταινίες δεν δίνουν απαντήσεις για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος· στήνουν τις συνθήκες μέσα στις οποίες αυτή η ερώτηση γίνεται αναπόφευκτη.
Ένας Καταδικασμένος σε Θάνατο Δραπέτευσε (1956) – 1ω39λ
Βασισμένη σε πραγματική μαρτυρία φυλάκισης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ταινία Ένας Άνθρωπος Δραπέτευσε ακολουθεί τον Φοντέν, έναν αγωνιστή της Αντίστασης που κρατείται στη φυλακή Μονλύκ, στη γερμανοκρατούμενη Λυών, καθώς αφιερώνεται σε έναν και μόνο στόχο: να φύγει. Η ταινία μένει κοντά στη βήμα-βήμα εργασία της απόδρασης — να ακούει, να παρατηρεί τις ρουτίνες, να δοκιμάζει υλικά, να κατασκευάζει εργαλεία — όπου κάθε μικρή πράξη έχει συνέπειες.
Η ταινία του Ρομπέρ Μπρεσόν (1956) αναφέρεται συχνά ως μία από τις πιο αυστηρές αποδείξεις του κινηματογράφου ότι η αγωνία μπορεί να χτιστεί μέσα από την ακρίβεια και όχι το θέαμα. Αποτελεί επίσης κομβική δήλωση του ύφους του Μπρεσόν: λιτή ερμηνεία, απόλυτη προσήλωση στη διαδικασία και η αίσθηση ότι η ηθική ζωή συγκροτείται από επαναλαμβανόμενες, συγκεκριμένες επιλογές. Η θέση της ταινίας αποτυπώνεται και στην ιστορία της υποδοχής της — ο Μπρεσόν κέρδισε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στις Κάννες — και παραμένει σημείο αναφοράς για δημιουργούς που έλκονται από την εγκράτεια και την ηθική καθαρότητα.



