Weekly film screenings — Sundays 17:30 @Pantheon Theatre
We present the program Losing My Religion (Feb. 01 – Mar. 08)!
When doctrine, identity, and interpretation stop doing the work for us, a different kind of attention begins: an encounter with limits, with otherness, with what refuses to be fully owned or translated. These films don’t deliver answers about what it means to be human; they stage the conditions under which that question becomes unavoidable.
𓆩Aguirre, the Wrath of God (1972) – 1h35m
Discussion with Evi Hadjipieri
Set in the 16th century, Aguirre, the Wrath of God follows a splintered Spanish expedition drifting down the Amazon in search of El Dorado. As the mission breaks apart under hunger, fear, and rivalry, Lope de Aguirre (Klaus Kinski) pushes forward with a private logic of conquest that no longer needs reality—or even survival—to justify itself.
Made in 1972 by Werner Herzog, the film became a defining work of Herzog’s early career and a landmark of the era’s West German cinema. It was shot on location in Peru under famously punishing conditions, with Herzog filming chronologically as the crew moved through river locations—turning the production’s physical ordeal into part of the film’s method. Popol Vuh’s score and Kinski’s performance are central to its lasting influence, and critics have often read it as an allegory of imperial collapse: a portrait of power that keeps advancing even after meaning has disintegrated.
_______________________________________________________
Εβδομαδιαίες προβολές — Κυριακές 17:30 @Pantheon Theatre
Παρουσιάζουμε το πρόγραμμα Losing My Religion (01/02 – 08/03)!
Όταν το δόγμα, η ταυτότητα και η ερμηνεία σταματούν να «δουλεύουν» για εμάς, ξεκινά μια άλλη προσοχή: μια συνάντηση με όρια, με την ετερότητα, με ό,τι αρνείται να το κατέχεις ή να το μεταφράζεις πλήρως. Αυτές οι ταινίες δεν δίνουν απαντήσεις για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος· στήνουν τις συνθήκες μέσα στις οποίες αυτή η ερώτηση γίνεται αναπόφευκτη.
𓆩Αγκίρε, η Μάστιγα του Θεού (1972) – 1ω35λ
Συζήτηση με Εύη Χατζηπιερή
Τοποθετημένο στον 16ο αιώνα, το Αγκίρε, η Οργή του Θεού παρακολουθεί μια διασπασμένη ισπανική αποστολή που παρασύρεται στον Αμαζόνιο αναζητώντας το Ελ Ντοράντο. Καθώς η αποστολή διαλύεται κάτω από την πείνα, τον φόβο και την αντιπαλότητα, ο Λόπε ντε Αγκίρε (Κλάους Κίνσκι) προχωρά με μια ιδιωτική λογική κατάκτησης που δεν χρειάζεται πια την πραγματικότητα — ούτε καν την επιβίωση — για να δικαιολογηθεί.
Γυρισμένη το 1972 από τον Βέρνερ Χέρτσογκ, η ταινία έγινε καθοριστικό έργο της πρώιμης φιλμογραφίας του και ορόσημο του δυτικογερμανικού κινηματογράφου της εποχής. Γυρίστηκε σε φυσικές τοποθεσίες στο Περού, κάτω από περίφημα εξαντλητικές συνθήκες, με τον Χέρτσογκ να κινηματογραφεί χρονολογικά καθώς το συνεργείο μετακινούνταν κατά μήκος των ποτάμιων διαδρομών — μετατρέποντας την ίδια τη σωματική δοκιμασία της παραγωγής σε μέρος της μεθόδου της ταινίας. Η μουσική των Popol Vuh και η ερμηνεία του Κίνσκι είναι κεντρικές στη διαχρονική της επιρροή, και πολλοί κριτικοί τη διαβάζουν ως αλληγορία της αυτοκρατορικής κατάρρευσης: ένα πορτρέτο εξουσίας που συνεχίζει να προελαύνει ακόμη κι όταν το νόημα έχει ήδη διαλυθεί.



